කැප් එකේ කතාව

අද පොඩි සිද්ධියක් වුණා පාඩමක් ඉගෙනගත හැකි. ඒ නිසාම මේ කතාව ලියල තියන්න හිතුණා.

පොඩ්ඩක් විතර දුර ගමනක් යන්න උදේම ගෙදරින් පිටත් වෙනකොටම වාහනේ ඉන්ධන මාපකය තිබුණෙ E අකුර කිට්ටුවට වෙන්න. ඉතින් දක්ෂිණ අධිවේගයට දාන්න කලින් කරන්දෙණිය බොරකන්ද Lanka Filling Station එකට (Sunil Ambawatta) වාහනේ හැරෙව්වෙ ටැංකිය පුරවගන්න. පෙට්රල් ගහද්දි මම පුරුද්දක් විදියට වාහනෙන් බහිනවා. ඉතින් අදත්  වාහනෙන් බහිද්දි එතනින් පිටත් වෙන පොඩි රතු කාර් එකක් දිහාවට හැරිලා කට්ටිය හෝ හෝ ගාලා කෑ ගහනවා. වාහනේ පිටත් වුණා. එතන හිටපු කෙනෙක් පෙට්රල් ටැංකියක කැප් එකක් අරන් ගිහින් ඇතුලෙන් තියද්දි මට සිද්ධිය මීටර් වුණා.

වෙනදා මෙතන ඉන්නවා රැවුල වවාගත්තු ටිකක් විතර මහත කොල්ලෙක්. කීප වරක් මෙතනින් ඉන්ධන මිළදීගත් නිසා පොර මම අඳුනනවා. Customer service සුපිරි. අද ඒකා නෑ. මුළු ස්ටාෆ් එකම වෙනස් වෙලාද මන්දා. අද පෙට්රල් ගහන්න හිටියෙ කකුලක ආබාධයක් තිබුණු මැදි වයසෙ විතර මනුස්සයෙක්. (කකුලෙ ආබාධය ගැන කිව්වෙ පුද්ගලයා හඳුනගන්න මිසක් වෙන එකකට නෙමේ) ඒ යකාට සිහිය නෑ. රතු කාර් එකේ පෙට්රල් ටැංකියෙ කැප් එක නොදා තමයි යවල තියෙන්නෙ.

සිද්ධිය අවබෝධ වෙච්ච මම, උදව්වක් කරන බලාපොරොත්තුවෙන් ඒ මනුස්සයගෙන් මම තුන් සැරයක් ඇහුවා වාහනේ නොම්මරේ බලාගත්තද කියල. තුන්වෙනි වතාවෙ අහද්දි නින්දෙන් අවදි වෙලා වගේ මට කියනවා “හරි හරි සල්ලි ගත්තා” කියල. තදබල අප්පිරියාවකුත් එක්ක ආපහු මේ ගැන කතා කරන එක වැඩක් නෑ කියල හිතාගත්ත මම මගේ වැඩේ කරගෙන එතනින් පිටත් වුණා. කොහොම වුණත් මමත් මගේ වාහනේ කැප් එක තියෙනවද කියල ඩබල් චෙක් කරගෙනයි පිටත් වුණේ.

ඉතින් සිරිත් පරිදිම මම උපරිම වේග සීමාවට නොඅඩු වේගයෙන් කොළඹ පැත්තට යනවා. ඒ අතරේ මට අර වාහනේ මතක් වෙනවා. අළුත් වාහනයක්… මොනවහරි safety mechanisms ඇති. මම mechanic නෙමේනේ ඒවා හරියටම කියන්න. හදිසියෙවත් අනතුරකදි ඒ පැත්ත කොහෙහරි ඇතිල්ලිලා ගිනිගත්තොත්!?

මෙන්න අළුත්ගම පහුවෙද්දිම මට පේනවා රතු කාර් එකක් හිමීට ඉස්සරහට ඇදෙනවා. අර වාහනේ වගේ. wp නොම්මරයක් තිබ්බේ. ඕවර්ටේක් කළ ගමන් හිතුණා කොයි එකටත් මේ වාහනේ ගැනයි සිද්ධියයි සැකපිට 1969 කතා කරල කියනව කියල. ඕන දෙයක් කරගන්නෙ නැතෑ.

ටිකදුරක් ඒ වාහනේ follow කරද්දි එයාල හැරෙව්ව service area එකට. මටත් කෝල් එකක් ගන්න යන්න ඕනෙ වෙලා තිබබ තැන. හොඳ වෙලාවට! ඒ වාහනේ නවත්තපු ගමන් කට්ටියට සිද්ධිය කියල බලද්දි කැප් එක නෑ! මගේ අනුමානය හරි. මගේ ගමන විනාඩි කීපයකින් පරක්කු වුණත්, ඒ මිනිස්සුන්ට කළ යුතු, කළ හැකි උදව්ව කරන්න මට පුළුවන් වුණා. කට්ට කියන්නෙ දැන් මේ අය යන ගමනත් නවත්තල දොඩංගොඩට ගිහින් ආපහු හරවන් එන්න ඕනා, කිලෝමීටර 70ක විතර ඉන්ධන නාස්තියක් නොසැලකිලිමත්කම නිසා.

ඉතින් මේක හොඳ පාඩමක් පෙට්රල් ගහද්දි කම්මැලි නැතුව ලොකුකම් නැතුව වාහනෙන් පොඩ්ඩක් බැහැල බලන්න. විශේෂයෙන්ම කරන්දෙණියෙ බොරකන්ද රෝහල ළඟ පිරවුම්හලට යනවනම් පොඩ්ඩක් වැඩියෙන් සැලකිලිමත් වෙන්න… කලින් හිටපු හොඳ එකා නෑ දැන් ඉන්නෙ මැන්ටලයක්. අනික highway එකට දාගත්තට පස්සෙ U turn බෑ.

පසුව දැනගත් පරිදි: කැප් එක නැතුව යන එකේ වාහනේට හානියක් නෑ. වාහනේ පෙරළුණත් ඉන්ධන පිටාර ගලන්නෙ නැති වෙන්න mechanisms තියෙනවා. – නමුත් අවදානමක් නැත්තෙත් නෑ.

Advertisements

පුහු මිම්ම

මේක කැම්පස් එකේ දෙක වසර කාලෙ විනාඩි දෙකතුනක ඉතාම සුළු සිද්ධියක්. හැබැයි ඒ පාඩම ජීවිත කාලෙටම මතක තියෙයි.

දවසක් මම බවනේ ලැප්ටොප් එකත් දිග ඇරන් වඩයක් කකා ඉන්නකොට, කැෂුවල් ෂර්ට් එකක් කලිසමට යට නොකර ඇඳලා සැන්ඩ්ල්ස් දෙකකුත් දාගෙන ආපු මනුස්සයෙක් එනවා මං වාඩිවෙලා හිටි මේසෙටම. එන්නේ අලියා බීම බෝතලේකුත් අතේ තියාගෙන. පෙනුමින්, මොකක් හරි පොඩි අවශ්‍යතාවයකට කැම්පස් එකට ආපු කෙනෙක් වගේ තමයි පෙනුණේ – අපේ බැචෙකුගෙ හරි ජුන්නෙකුගෙ හරි තාත්ත කෙනෙක්වත්ද? අපි අතර වචන කීපයයි හුවමාරු වුණේ,

“Mind if I sit here?”

“Sure, no problem.”

මම ඒ මනුස්සයා දිහා නොබල මගේ වැඩේ කරගත්තා, ඒ මනුස්සයා බීම එක බීල යන්න ගියා. ඊට පස්සෙ තමයි සින්නෙක් කිට්ටු කලේ මා ගාවට.

“මල්ලි උඹ දන්නවද අර බීම එක බීල ගිය මනුස්සය කවුද කියල?”

“නෑ, මොකක්ද special?”

“යකෝ ඒ ඇමරිකාවෙ යුනි එකක ප්‍රොෆෙසර් කෙනෙක්. සති දෙකකට ලංකාවට ඇවිත් මෙහේ ලෙක්චර්ස් වලට. හිතන්න පුළුවන්ද දැක්කම?”

පොඩි වෙලාවකට තුෂ්ණිම්භූත වුණු මම, යටිහිතින් කල්පනා කළා… “හොඳ වෙලාවට මගේ හැසිරීමෙන් වරදක් වුණේ නැහැ”. ඒ මනුස්සයගෙ ආචාරශීලී ගතියෙන්වත් මට යමක් නොදැනුණු හැටි!


මේ පුංචි කතාව මට මතක් වුණේ මෑතකදි මම ගැන වැඩිහිටි දෙපාර්ශ්වයක් අතර වෙච්ච පුංචි කතා බහක් මට ආරංචි වුණු නිසා.

“ඒ ළමය සොෆ්ට්වෙයාර් ඉංජිනියර් කෙනෙක්”

“වෙන්න බෑ බලන්නකො තට්ටෙයි රැවුලෙයි හැටි තම්බියෙක් වගේ.”

“ඒ ළමයට කාර් එකක්වත් නැහැනෙ.”

වේලිච්ච ඉරටු නවන්න බැරිව ඇති. හැබැයි “ටිපිකල් ශ්‍රී ලංකන්” පටු සිතිවිලි වලින් අපිවත් මිදෙමු.

Do crashbars protect your legs?

I am a motorcycle rider who encountered with a number motorcycle accidents and still in one piece.

Being a high speed fanatic, I read more and more about motorcycle safety following each accident. I explored ways to avoid trouble without losing the thrill of speed. As motorcycle training in Sri Lanka doesn’t commence in a professional way, most of the motorcycle riders have just a set of self-taught incomplete skills and beliefs.

When reading about motorcycle safety online I found a quite interesting thing called the “Hurt Report”. I’m not sure how far these findings of the Hurt Report are valid in Sri Lanka — and practically I experienced that the finding about crashbars isn’t quite true. Well, at least not for me.

It says,

Crash bars are not an effective injury countermeasure; the reduction of injury to the ankle-foot is balanced by increase of injury to the thigh-upper leg, knee, and lower leg.

So what does my experience say? I had a 150 cc Hero Honda Hunk (2011 model). In Sri Lanka it’s an average intermediate level motorcycle with a considerable body weight. When I ride I usually keep my legs close, each in tight contact with the fuel tank. In one of the two encounters where crashbars involved, right side crashbar bent due to direct impact with road surface. I decided to repair it instead of buying a new one – and voilà – it was not only bent, but also fractured!

I have seen many motorcycle owners ride bikes with crashbars just bent due to previous accidents, but this was the first time I saw one actually bent and cracked.

Now, imagine what could have happened to my kneecap if there was no crashbar and I kept my legs open! It’s a horrific feeling. Crashbars do protect – but also important to have your legs closed.

Why should you see a doc

Recently I encountered a little accident and thought I should keep this little note written somewhere. We, Sri Lankan are usually reluctant to go for medical advice when damage appears to be small. “Ah.. it’s nothing. It’ll heal.”, is it? We get most of our medical expenses covered by the government, and for these little things we are less likely to spend a night or two at hospital.

As soon I encountered the scene I rushed to the hospital because I was afraid of serious internal damage to my hand, though the wound looked like just a deep puncture and swelling caused by it. Even few people told me there’s nothing to be afraid of. X-ray was taken and doctors concluded no tendon damage (they took X-ray for a reason, isn’t it?). An overnight hospital stay for free!

Before I am discharged from the hospital I met another man who came to visit a patient. His piece gave me the motivation to write this little note. When he clench his hand, little finger (pinky) stops halfway. It won’t clench unless external force is applied, and when released it will pop back to the previous position as if it was spring loaded.

“What happened?”

“Couple of years ago two of my fingers were accidentally cut by a knife. I went to the local hospital. Doctors wanted to transfer me to base hospital. I refused and told them this is just a minor wound, so basic treatments will do.”

After arguing with doctors, the man had discharged at will. And sustained permanent dysfunction of his little finger. A stupid trade-off when you get everything for free.

If you encounter a physical injury despite of its seriousness appearing to you from outside, see a doctor. Give them as much as information, not instructions.

Mobitel LiveScreen මගඩිය

මෑතකදි මමයි අම්මයි දෙන්නම අළුත් මොබයිල් ෆෝන් දෙකකට මාරු වුණා. ඉතින් පරණ එකෙන් අළුත් එකට මාරු වෙද්දි අළුත් ෆෝන් එකට ගැළපෙන විධියට සිම් එකත් මාරු කරන්න වුණා. පරණ සිම් එක ඉවත් කරලා අපට Micro SIM එකකුත් Nano SIM එකකුත් තිබුණු පරණ දුරකථන අංක වලටම ලබාගන්න සිදුවුණා.

අළුත් සිම් දාපු හැටියේ මෙන්න එනවා SMS එකක්, Welcome to LiveScreen කියලා… මේ මොකක්ද? අපි ඒ ගැන ඒ හැටි හිතුවේ නෑ. නමුත්, මෙන්න දවසක් දෙකක් ගියාට පස්සෙ එනවා pop-up messages.

Remedies for all your problems! Get 1 Home Remedy daily @Rs.30/ month. Click OK!

මම නම් දන්නවනේ මේ මොකක්ද කියල. හොඳ වෙලාවට අම්මා මේකට අහුවෙලත් නෑ. ෆෝන් එක පාවිච්චි කර කර ඉන්නකොට, එක්කෝ ෆෝන් එක සාක්කුවෙ තියෙද්දි, මේ පොප් අප් message එක එනවා. වැරදිලාවත් OK එක ක්ලික් වුණොත් රුපියල් තිහක් එක්ක බදු මුදලකට කෙළවෙනවා.

පිටකොටුවෙ පේමන්ට් එකේ බාල බඩු විකුණන තොරොම්බල් වෙළෙන්දෙකුගෙ තත්වයට මේ ආයතනත් පත් වෙලා දැන්. මේ ගැන Facebook හරහා කතා කරද්දි අහන ප්‍රශ්න වලින් ලිස්සලා යන්නත් Mobitel ආයතනය ප්‍රවේසම් වෙනවා. 🙂

ඉතින් මේ මගඩිය නවතින වගක් පේන්න නැති නිසා අළුතින් Mobitel SIM එකක් ගන්න අයටත්, පරණ නොම්මරේටම අළුත් SIM එකක් Mobitel වෙතින් ලබාගන්නා අයටත්, SIM එක ෆෝන් එකට දාගෙන ඒක ඇක්ටිව් වුණු ගමන්ම කළ යුතු පළවෙනිම කාරිය විධියට LiveScreen ඉවත් කරන හැටි කියා දෙන්න.

Menu (app drawer) –> SIM Toolkit –> LiveScreen –> Activate –> Deactivate –> Confirm

හැක්ඃ! Confirm කරන්නත් අහනවා.. 😀 හැම දේම අද කාලේ “OK Google, get me a home remedy for…” කියල හොයාගනිද්දි මාසෙට රුපියල් තිහක් ගෙවල දවසට SMS එක ගානේ ගෙන්නගන්න අපට පිස්සු නෑ. 🙂

[JIRA] Finding issues that contain LucidChart diagrams

One of the coolest JIRA add-ons you could find in the market is LucidChart. LucidChart is an easy-to-use diagramming software. However, once you start using it in your JIRA, it stores diagrams in it’s own way.

Have you ever come across a requirement to find all issues in your JIRA instance that contains LucidChart diagrams? Well, I’m on JIRA 6.x and currently there’s no JQL function that I know to help with this. At least we have SQL – so JIRA administrator can look up if that’s really important.

So, here’s the fish. All you have to do is to set up a database client to access your JIRA’s database and fire up this query.

select distinct p.pkey || '-' || i.issuenum
from propertyentry pe
inner join fileattachment fa
  on pe.entity_id = fa.id
inner join jiraissue i
  on fa.issueid = i.id
inner join project p
  on i.project = p.id
where
  pe.property_key = 'lucidchart.attachment.id';

Simple as that! Then, here’s how to fish.

There was no official documentation telling you how to do this. So how do we find the relation and database tables that contain LucidChart diagram data? Following the guesses is the answer.

Continue reading

මතකයේ ඇති සිද්ධියක්… (මිදි තිත්තයි)

රටේ දැන් දැන් සිද්ධ වෙන බරපතල සිද්ධිත් එක්කම මට එකපාරටම පරණ යමක් මතක් වුණා. 2005 අවුරුද්දෙ උසස්පෙළ නිමා කරල රජයේ විශ්වවිද්‍යාලයකට යන්න සුදුසුකම නූලෙන් මිස් වෙලා රාජගිරියෙ රසායන විද්‍යා ආයතනයෙ උපාධිය හදාරන්න යන කාලෙ ඇහිච්ච, හිත කලකිරවන වචන කීපයක්.

එක දවසක් අකාබනික රසායනය පිළිබඳ දේශන පවත්වපු මහාචාර්ය වරයෙක් දේශනයෙ කොටසක් ඉවර වෙලා පොඩි අතුරු කතාබහක් පටන් ගත්තා. පොඩි බ්‍රේක් එකක්. කතාව ඒ දවස් වල ජ‘පුර කැම්පස් එකේ සිසු ගැටුම් ගැන. වලි ගැන කලකිරීමෙන් කතා කරපු මහාචාර්යතුමා අන්තිමේ අවධාරණාත්මක ස්වරයකින් මෙන්න මෙහෙම ප්‍රකාශයක් කළා.

“Free education should be stopped now.”

ඒක අවුලක් නෑ කියමු. කැම්පස් වල මිනීමැරුම් පවා සිද්ධ වෙලා තියෙන එකේ එතුමගෙ හිතේ තියෙන්න ඇති කලකිරීමත් එක්ක ඒ ප්‍රකාශය කළා වෙන්න පුළුවන් [සමහරවිට].

තත්පරෙන් දහයෙන් පංගු දෙකක නිහඬතාවයෙන් පස්සෙ දේශන ශාලාවෙ හිටපු ශිෂ්‍යයින්ගෙන් බාගයක් විතර ඒකට අත්පොළොසන් දුන්න. අන්න ඒකට මට හොඳටම රිදුන. (හ්ම්… දේශන වලදි කියන ඔය වගේ දේවල් වලට අත්පුඩි ගහලා සමරන එක සාමාන්‍යයෙන් සිද්ධ වෙන දෙයක් නෙමේ)

යකෝ මමත් ඕකට ආවෙ අනිත් එවුන් වගෙම සල්ලි දීල. කැම්පස් එකකට යන්න රෑන්ක් එක මදි වෙච්ච නිසා. ඒ දවස් වල දැනන් හිටියෙ නෑ මට රජයේ විශ්වවිද්‍යාලයක නොමිලේ ඉගෙනගන්න චාන්ස් එකක් ලැබෙයි කියල. එහෙම වෙලත්, මට නිදහස් අධ්‍යාපනයත් එක්ක කිසිම කිසිම කෝන්තරයක් තිබුණෙ නෑ. තමන්ට අවස්ථාවක් අහිමි වුණා හෝ තමන්ට අවස්ථාවක් අනවශ්‍ය නිසා අනුන්ට ලැබෙන අවස්ථාව නැති වීම පිළිබඳ ප්‍රසාදය පළ කරන එක කොයි තරම් ආචාරශීලීද, නේද?

2006 අවුරුද්දෙ දෙවන වර පෙනී සිටි උසස් පෙළ ප්‍රතිපල නිකුත් වුණාට පස්සෙ මම විවිධ හේතු සහ කලකිරීම් මත රසායන විද්‍යා උපාධිය නතර කරල දැම්ම. ඒ වෙනුවට, මගේ දක්ෂකමට නිදහස් අධ්‍යාපනයෙන් මට ලැබුණු තෑග්ග මම තෝරගත්ත.

 

ප. ලි.

හැබැයි ඉතිං මේ කතාබහ අත්පොළොසනින් සමරපු තැනත් පස්සෙ කාලෙක වලියක් එහෙම ගිහින් තිබුණලු. 😀