පුහු මිම්ම

මේක කැම්පස් එකේ දෙක වසර කාලෙ විනාඩි දෙකතුනක ඉතාම සුළු සිද්ධියක්. හැබැයි ඒ පාඩම ජීවිත කාලෙටම මතක තියෙයි.

දවසක් මම බවනේ ලැප්ටොප් එකත් දිග ඇරන් වඩයක් කකා ඉන්නකොට, කැෂුවල් ෂර්ට් එකක් කලිසමට යට නොකර ඇඳලා සැන්ඩ්ල්ස් දෙකකුත් දාගෙන ආපු මනුස්සයෙක් එනවා මං වාඩිවෙලා හිටි මේසෙටම. එන්නේ අලියා බීම බෝතලේකුත් අතේ තියාගෙන. පෙනුමින්, මොකක් හරි පොඩි අවශ්‍යතාවයකට කැම්පස් එකට ආපු කෙනෙක් වගේ තමයි පෙනුණේ – අපේ බැචෙකුගෙ හරි ජුන්නෙකුගෙ හරි තාත්ත කෙනෙක්වත්ද? අපි අතර වචන කීපයයි හුවමාරු වුණේ,

“Mind if I sit here?”

“Sure, no problem.”

මම ඒ මනුස්සයා දිහා නොබල මගේ වැඩේ කරගත්තා, ඒ මනුස්සයා බීම එක බීල යන්න ගියා. ඊට පස්සෙ තමයි සින්නෙක් කිට්ටු කලේ මා ගාවට.

“මල්ලි උඹ දන්නවද අර බීම එක බීල ගිය මනුස්සය කවුද කියල?”

“නෑ, මොකක්ද special?”

“යකෝ ඒ ඇමරිකාවෙ යුනි එකක ප්‍රොෆෙසර් කෙනෙක්. සති දෙකකට ලංකාවට ඇවිත් මෙහේ ලෙක්චර්ස් වලට. හිතන්න පුළුවන්ද දැක්කම?”

පොඩි වෙලාවකට තුෂ්ණිම්භූත වුණු මම, යටිහිතින් කල්පනා කළා… “හොඳ වෙලාවට මගේ හැසිරීමෙන් වරදක් වුණේ නැහැ”. ඒ මනුස්සයගෙ ආචාරශීලී ගතියෙන්වත් මට යමක් නොදැනුණු හැටි!


මේ පුංචි කතාව මට මතක් වුණේ මෑතකදි මම ගැන වැඩිහිටි දෙපාර්ශ්වයක් අතර වෙච්ච පුංචි කතා බහක් මට ආරංචි වුණු නිසා.

“ඒ ළමය සොෆ්ට්වෙයාර් ඉංජිනියර් කෙනෙක්”

“වෙන්න බෑ බලන්නකො තට්ටෙයි රැවුලෙයි හැටි තම්බියෙක් වගේ.”

“ඒ ළමයට කාර් එකක්වත් නැහැනෙ.”

වේලිච්ච ඉරටු නවන්න බැරිව ඇති. හැබැයි “ටිපිකල් ශ්‍රී ලංකන්” පටු සිතිවිලි වලින් අපිවත් මිදෙමු.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s